بهشت در همین نزدیکی است

کمتراز دو دقیقه طول میکشید تا به بهشتی میرسیدم که تنها سه سال خانه ی موقت ما بود وبعدها فهمیدم که بهشت واقعی همانجا بود. بهشتی که برای رسیدن به آن چند ثانیه ایبیش صرف نمیکردم. بهشت را نمیگویم که شاید دیگر با صرف هزاران دقیقه و ساعت، هرگز سهم ما نشود. مدرسه ی راهنمایی بهشتی رامیگویم. مدرسه ی راهنمایی همجوار با خانه مان که سالهاست در زیر بار سنگین تحریم وکمی بودجه، به امید آبادی ویران شد و هنوز آباد نشده است. هر روز که از مسیرهمیشگی اش رد میشوم دلخوشی ام این است که هنوز یکی دو کارگر مشغول به کار هستند.ولو این که در طول روز پاره آجری را جابجا کنند، ولی امید را در دلم زنده نگهداشته اند. محیطش آنقدر آرام است که آرزو دارم عمرم یاری دهد بار دیگر میهمانششوم. اینبار به عنوان معلم. امروز به بچه های کلاس دهم قول داده بودم در مسیربرگشت به خانه از روند تکمیل آن بازدید کنم. در کنار ورودی آن پیاده شدم و چنددقیقه ای در حیاط آن قدم زدم. عکسی نیز جهت اطلاع آن دانش آموز که مشتاق بود چهرهی این مدرسه را ملاقات کند، به یادگار گرفتم. روند تکمیل همچنان کند بود. اثری ازحیات در آن نبود، ولی بیل و کلنگ و سیمان تازه مصرف شده، حکایت از فعالیت داشت. باتمام سعی و تقلا ناامید نمیشوم. میدانم هنوز در میان انبوه مشکلات و دغدغه هایشخصی، هستند افرادی که فارغ از دغدغه های خود، وجودشان را وقف بی خانمانی و آوارگیدیگران کنند، برای ساختن یک سرپناه. امیدوارم امسال روند تکمیل آن نهایی شود وبرادران من و شما در همین نزدیکی قدم در راه این مدرسه ی بهشتی بگذارند. قطعه ایاز بهشت/ جوادی پور